كه بر مخالفان چيره مىشود و آئين حق جعفرى را اشاعه مىدهد و ما شرح آن روايت و چگونگى آن رساله را در ترجمه جاماسب‌نامه كه به پارسى نوشته‌ايم ايراد كرده‌ايم و كسى كه خواهان تفصيل آن باشد بدانجا مراجعه نمايد . باز مىگويد : سيد محمد بن فلاح ملقب به مهدى و جد اعلاى سيد مترجم در علوم غريبه مهارت داشته است و مراتب اين دسته از علوم را از استادش ابن فهد حلّى فراگرفته است . سيد محمد ، قيام كرد و بر شهرهاى هويزه و نواحى آن استيلا پيدا كرد و آن سرزمين‌ها را به تصرف خويش درآورد و پس از او والىگرى آن سرزمين‌ها در اختيار فرزندانش درآمد و هم‌اكنون نوادگان او حكومت هويزه و نواحى آن را در اختيار خويش دارند . حكايت‌ها و افسانه‌هاى سيد محمد فراوان و پاره‌اى از آنها در ميان مردم مشهور است . گاهى سيد محمد را نسبت به غلو داده تا آنجا كه به وى نسبت بىدينى و بىاعتنائى به ضروريات دين داده و حتى گفته‌اند كه وى ادعاى الوهيت مىكرده است . و مىگويند اين پيش‌آمد مربوط به اواخر حال او نبوده بلكه به مجردى كه ظهور كرده اين خلاف كارىها از سوى وى انجام گرفته است « * » . شيخ شهاب الدّين على دانيالى نسوى برازى جهرمى شهاب الدّين از دانشوران هم‌عصر سلطان شاه‌تهماسب صفوى بلكه از اكابر اعلام پيش از او بود . شهاب الدّين از مشايخ صوفيه و دانشمندى شاعر بوده و كتاب جواهر الادراج و زواهر الابراج از آثار او مىباشد . وى اين كتاب را كه مشتمل است بر

--> ( * ) مؤلف سال وفات سيد عليخان را متذكر نشده است چنانچه در پاورقى پيش از انوار نعمانيه نقل كرديم ، سال وفات او را ، 1052 يا 1058 ضبط كرده كه مسلما هيچ‌كدام درست نيست زيرا تاريخ آخرين تأليف او كه همان تفسيرى است كه سيد از وى ياد كرده ، 1087 هجرى بوده كه در اين سال زنده بوده است و ممكن است 1085 بوده كه به سال وفات نزديك‌تر است و اشتباهى رخ داده است - م .